Het begon met onze (vervroegde) pensionering. Wat zullen we gaan doen? Allebei voelden we er veel voor om “iets” in ontwikkelingswerk te gaan doen. We hebben bij “De Verre Naasten” gevraagd of er iets voor gepensioneerde vrijwilligers te doen was. Nou dat was er wel. Er lag een verzoek van de directeur van het “Mukhanyo Theological College” om vrijwilligers die een begin konden maken met het werk bij MCDC. We zijn, voordat we een beslissing namen, eerst bij MCDC wezen kijken. Dat was in februari 2002. Het belangrijkste werk wat gedaan zou moeten worden was: het toezien op de medicatie van AIDS-weeskinderen, die door pleegmoeders werden verzorgd, het geven van een computertraining , een tuintraining in groentenverbouw, het helpen van AIDS patiënten, het helpen van de armsten uit de bevolking met het uitdelen van voedselpakketten.
Terug in Nederland besloten we om voor twee jaar naar Zuid Afrika te gaan.
Uiteindelijk hebben we 6,5 jaar bij MCDC gewerkt.

We begonnen ons werk augustus 2002.
In het begin was dat niet zo makkelijk.
De sociale dienst werkte ons tegen en beweerde dat er geen AIDS weeskinderen waren .
We gebruikten de eerste tijd vooral om goede kontakten met verschillende instanties (sociaal en medisch) op te bouwen.
De andere projecten konden dadelijk beginnen.
We hebben veel mensen voorzien van voedselpakketten en kleren, computer- en tuintrainingen gegeven en een hospice/zorgcentrum voor AIDS-patiënten opgezet waar 8-10 patiënten kunnen worden verzorgd.
We hebben zo’n 1500 mensen getraind in een waterbesparende en ecologische manier om groenten te verbouwen zodat ze op een goedkope manier gezond voedsel konden eten, ±300 mensen computerles gegeven, ± 350 AIDS-patiënten verzorgd in ons hospice “Nakekela” (=Zorg). Daarnaast geklust in het

Hospice.
We hebben ons werk goed kunnen overdragen, de tuintraining aan een Thabo (een “local”) en het managen van Nakekela aan Babette (een blanke Zuid Afrikaanse). Er is nog regelmatig contact en met de projecten gaat het goed.
We zijn heel dankbaar dat we dit werk hebben kunnen doen. Het was een verrijking voor onszelf en we zien ook hierin de hand van de Here die dit alles zo heeft geleid.
Vanaf 2009 hebben we ‘ons leven een beetje omgedraaid’. We wonen weer in Koog aan de Zaan en we gaan nu twee keer per jaar voor een korte periode werken bij een ander project van DVN nl. Thembalethu Home Based Care in Shongwe, dichtbij Swaziland en Mozambique. Het project lijkt sterk op dat van MCDC en we hopen daar een bijdrage te kunnen leveren bij het trainen van de tuinmensen en van de Home Base Care-werkers.

Joop & Joke Parre